Thomas Antoine

Thomas Antoine

Vertel ons over je job

Diplomatie is meer dan een job, het is een roeping, een zich voortdurend hernieuwend enthousiasme dat de uitdagingen van verhuizingen en andere inspanningen inzake aanpassing aan verschillende culturen en levenswijzen het hoofd moet bieden.

Ik nader het einde van een carrière die me van Centraal-Azië via Afrika en Amerika naar de Benelux heeft gebracht. Nu vervul ik de functie van inspecteur van de diplomatieke en consulaire posten. Dat betekent dat ik regelmatig audits uitvoer bij onze posten in het buitenland, om eventuele problemen op te sporen en ze mee te helpen oplossen. Dat kan gaan om de veiligheid, de gebouwen, de werking van de post, de kwaliteit van de verslagen, de uitgebreidheid van de netwerken, de uitstraling van de ambassade via de kwaliteit van de recepties en de publieke diplomatie. Een coaching op basis van ervaring en welwillendheid.

Waarom doe je je job graag?

De verscheidenheid in de taken voorkomt dat je in routine vervalt en de verveling toeslaat. De ideale diplomaat is zowel een scherpzinnig en streng filosoof als een sympathiek persoon met een groot praktisch inzicht.

Als je kiest voor dit zwerversbestaan, dat je entourage soms op de proef stelt, dan is dat omdat je ervan overtuigd bent dat je bijdraagt aan een meer rechtvaardige, solidaire en vreedzame wereld. De job van diplomaat vereist dat je constant uit je comfortzone komt tijdens de vele ontmoetingen met mensen in de loop der jaren op een tiental posten op vier continenten.

Het is ook het land verdedigen dat me alles heeft gegeven: België ons vaderland. Soms een wat problematisch land, maar heel wat minder dan vele van de landen waar ik gewoond heb. Een land ook gebaseerd op humanitaire waarden waar ik trots op ben, zonder hoogmoedig te willen zijn.

Kortom, een job die veel eist, maar nog meer teruggeeft; waarbij je echt het gevoel hebt dat je deel uitmaakt van een mensheid die weliswaar divers is, maar verenigd door de grote uitdagingen van onze tijd.

Beschrijf in het kort een doorsneewerkdag

Ik begin met het openen van mijn mailbox, om te zien of er dringende verzoeken zijn. Daarna bereid ik vergaderingen voor met verschillende diensten, om de inspectie van de post voor te bereiden. Er moet ook een planning worden opgemaakt van de opdrachten volgens de prioriteiten en beschikbaarheid van de diplomaten op de te bezoeken post. Ik moet uiteraard de jaarverslagen lezen en andere documenten, om te weten met welke uitdagingen de personeelsleden van de ambassades en consulaten die ik ga inspecteren te maken hebben. Dan moeten ook nog de praktische zaken voor de reis geregeld worden, zoals het reserveren van de vluchten en het logement. Vervolgens stel ik een verslag op dat de realiteit zo goed mogelijk weergeeft, op basis van een vrij uitgebreide vragenlijst. Dat lijkt een zware procedure, maar ze moet de objectiviteit van de inspectie garanderen.

Werken voor je huidige werkgever, is dat volgens jou een voordeel?

Werken voor de Staat geeft je het gevoel dat je bijdraagt tot het algemeen belang en dat je een land verdedigt waarop je trots mag zijn, al betreuren we soms de institutionele complexiteit die zo moeilijk uit te leggen is aan onze buitenlandse gesprekspartners. Een diplomatieke carrière geeft de zekerheid dat je je op je werk kunt concentreren zonder je zorgen te hoeven maken over morgen.

In de privésector kun je dezelfde job doen voor een opeenvolging van werkgevers. Bij de staat doe je een opeenvolging van jobs voor dezelfde werkgever. Elke diplomatieke post of functie bij het departement is immers een nieuwe uitdaging, waarbij je bij jezelf nieuwe talenten kunt ontdekken.

Welk parcours heb je afgelegd voor je bij je huidige werkgever kwam?

Na de wat atypische opleiding licentiaat filosofie en letteren, met speciale licentie thomistische filosofie, heb ik eerst drie jaar les gegeven in het hoger secundair onderwijs.

Daarna heb ik het diplomatieke korps vervoegd, waar mijn opleiding filosofie goed van pas is gekomen. Daarbij gaat het er immers om de juiste vragen te stellen, voor je haastig naar een antwoord op zoek gaat: een goed gestelde vraag is al het halve antwoord. Het onderwijs heeft me een zeker geduld bijgebracht, en de bekommernis om me in de plaats van mijn gesprekspartner te stellen. Een diplomaat moet niet overwinnen, hij moet overtuigen.

Welke selectieprocedure heb je doorlopen?

In 1984 schreef ik me in voor het diplomatenexamen. Na een selectieprocedure, die een jaar heeft geduurd, was ik geslaagd en kwam ik voor een aanstelling in aanmerking. In die tijd begon het examen met een voordracht van een uur, waarbij je geen notities mocht maken, die je na afloop moest samenvatten en becommentariëren. Die schriftelijke proef was een eerste schifting van een duizendtal kandidaten, waarna er een honderdtal overbleven.

Daarna kwamen de taalexamens (Engels en Nederlands) en het gevreesde interview, waarbij we werden ondervraagd door een jury van diplomaten en universitairen over allerhande materies: economie, privaat- en publiek recht, geschiedenis en politieke wetenschap. Die proef vereiste een ruime algemene ontwikkeling, maar vooral flegma en duidelijke communicatie. Een diplomaat moet geen wandelende encyclopedie zijn, hij moet een complex thema duidelijk kunnen uiteenzetten. Bij dat mondelinge examen wordt ook rekening gehouden met emotionele intelligentie.

Herinner je je eerste werkdag?

In november 1984, na een ontroerend afscheid van de jongeren aan wie ik les gaf, begon ik aan mijn stage bij Buitenlandse Zaken, en aan een nieuw leven vol ontmoetingen en uitdagingen die me blijvend hebben veranderd. Ten goede, hoop ik.

Na mijn stage werd ik aangesteld in Teheran, waar ik met de wagen naar toe ben gereden. Dwars door Turkije. Dat was al een avontuur op zich. Ik was nauwelijks gearriveerd in de residentie van de ambassadeur, waar ik voor mijn eerste dagen in de Iraanse hoofdstad mocht logeren, of hij vroeg me of ik een smoking had! Uiteraard, mijnheer de ambassadeur! En zo begon mijn leven als diplomaat met een mondain avondje aan de rand van het zwembad, terwijl er een weldadig onweer over Teheran trok. Dat was op 4 augustus 1986.