Philippe Bronchain

Philippe Bronchain

Vertel ons over je job

Sinds september 2019 ben ik in Islamabad. Daar ben ik aangesteld als ambassadeur voor Pakistan en Afghanistan. Ik vertegenwoordig er ons land en verdedig er onze belangen. Ik volg de ontwikkelingen in beide landen op, zowel wat politiek, veiligheid, economie als maatschappij betreft. Consulaire kwesties en dossiers boeien mij ook. Ze zijn vaak heel complex, maar tegelijk ook heel interessant. De Europese en multilaterale aspecten zijn belangrijk.

Als ambassadeur ben ik ten slotte ook verantwoordelijk voor het beheer en de goede werking van de ambassade, die een echte KMO is

Waarom doe je je job graag?

Het is een job met vele facetten, waarvan ik er niet één niet interessant vind! Er zijn permanent uitdagingen en er is veel afwisseling, wat ik enorm apprecieer. Wat ik ook op prijs stel, is het onverwachte. Het feit dat nieuwsgierigheid in deze job geen ondeugd maar een deugd is. Het feit dat je als diplomaat niet alleen weet wat er op de scène gebeurt maar ook wat er zich achter de coulissen afspeelt. En dan is daar nog de trots om mijn land te vertegenwoordigen. Ook al is dit ‘nomadenleven’ soms gecompliceerd voor mijn gezin, toch stel ik vast dat mijn vrouw en onze vier dochters aan elk buitenlands verblijf ook veel positiefs hebben overgehouden, wat me ook voldoening geeft.

Beschrijf in het kort een doorsneewerkdag

De dag begint en eindigt praktisch altijd op dezelfde manier. Dankzij pushmail lees ik de laatst binnengekomen mails. Overdag zijn er vergaderingen op de ambassade. Zoals gezegd, ben ik verantwoordelijk voor de goede werking van de ambassade en voor de manier waarop haar taken worden volbracht. Gelukkig kan ik daarvoor rekenen op een uiterst bekwaam team. Ik ontmoet ook mensen buiten de ambassade. Ik leg bezoeken af, of ik ontvang gasten op de residentie, voor werklunches maar ook recepties. Ik lees en schrijf veel. En er gaat geen dag voorbij zonder dat er iets onverwachts gebeurt.

Werken voor je huidige werkgever, is dat volgens jou een voordeel?

Inhoudelijk is een job in de diplomatie buitengewoon, en dat in de ware zin van het woord. Tegelijk is het een levenskeuze die ook spanningen met zich mee kan brengen. Denk maar aan posten in onstabiele landen, of landen waar terrorisme een dagelijkse realiteit is. Daarnaast zijn er ook posten in landen waar een intense werkdruk heerst, met vergaderingen in de late uurtjes of op onverwachte tijdstippen. Daar denkt men niet zo meteen aan. Maar de posten zijn zo gevarieerd dat er voor elk wat wils is. Bovendien is er afwisseling mogelijk wat type post of regio betreft.

Onze autoriteiten en de ondersteunende en stafdirecties schenken echt aandacht aan de leef- en werkomstandigheden op de posten. Ze streven ernaar om ze te verbeteren en nieuwe realiteiten het hoofd te bieden, ook al is dat echt niet simpel. Tijdens mijn carrière ben ik uit interesse meestal op posten geweest in landen die als moeilijk worden bestempeld. Daar heb ik initiatieven gezien van de FOD om het kader waarin de personeelsleden werken en de families leven, te verbeteren. Voor wie het wil, maakt onze diplomatie ook tijdelijke detacheringen mogelijk.

Welk parcours heb je afgelegd voor je bij je huidige werkgever kwam?

Ik ben een beetje toevallig in de diplomatie gerold. Ik was niet per se uit op een dergelijke job, die, ondanks het beeld dat men er soms - ten onrechte - van laat uitschijnen, en nadat men uiteraard is geslaagd voor het examen en de stage, voor iedereen toegankelijk is.

Voor ik bij de FOD Buitenlandse Zaken, Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking aan de slag ging, heb ik een jaar als assistent vreemde talen in het Verenigd Koninkrijk gewerkt vóór ik mijn legerdienst deed als reserveofficier. Vervolgens heb ik in de semipublieke banksector gewerkt, daarna bij de Koning Boudewijnstichting en ten slotte in een van de gedecentraliseerde agentschappen van de Europese Unie ten zuiden van Dublin.

Ik was 35 toen ik het examen aflegde. In die tijd was er nog een maximumleeftijdsgrens die sindsdien flink is opgetrokken. Nu kunnen mensen met veel ervaring hun kans wagen bij het examen.

Welke selectieprocedure heb je doorlopen?

Ik heb me ingeschreven voor het diplomatenexamen, en dan een na een de schiftingsproeven afgelegd. Om persoonlijke redenen ben ik dan toch niet onmiddellijk in de diplomatencarrière gestapt, ook al kwam ik in aanmerking en had ik er echt heel veel zin in. Met de steun van mijn gezin heb ik dan uiteindelijk het diplomatenkorps vervoegd. En daar heb ik nooit spijt van gehad.

Herinner je je eerste werkdag?

Het was begin januari. We zaten niet in de hoofdgebouwen van de FOD. Enkele dagen eerder was ik definitief vertrokken uit Ierland, waar ik werkte, waar mijn gezin thuis was en waaraan we ons hart hadden verloren.